Min historie

Min historie

We are what we repeatedly do.

Den dagen eg skjønte dette forstod eg kva eg ikkje kunne vere lenger. Min historie startar der. Då eg sat heime i leiligheta mi og følte meg deprimert og langt nede i eit svart hol. Eg var overvektig og ønska ikkje å gjere noko anna enn å gøyme meg. Eg kunne starta historia mi lenge før dette, men det var då alt starta for meg. Min veg mot å realisere den ekte meg.

Det at eg var deprimert. Det var noko eg følte, trudde og kjente på. Eg lot meg sjølv bestemme at deprimert, det var eg. Etter 5 år med djupdykk i hjernen min har eg skjønt at det var eg som sjølvdiagnostiserte meg. Uansett kven og kor mange eg ville legge skylda på, så var skylda alltid hos meg. Kun meg. Fordi alt beror ut på kva vi velger å føle i dei situasjonane og hendelsane vi møter.. Jo, eg var hos legen og fekk sjukemeldinger for depresjon. Og jo, eg fekk til og med faste timar hos psykolog i nokre månadar. Men no har eg skjønt at alt låg hos meg heile tida. Det var kun eg som kunne gjere ei endring, og den endringen har eg virkelig gjort! Og by the way, egentlig burde alle hatt ein psykolog å gå til og snakke med om problema sine. Det hadde vore bra for verda vår det.

«The person you were when you went into the storm, is not the person you were when you came out of it.»

Spol 5 år fram.

Ikkje den samme dama lenger. Sjølv om eg kunne hatt like mange kilo endå, kan eg garantere at eg hadde følt meg heilt annleis. Eg veit kor viktig det er å jobbe med sin tankegang. Men kor begynne?? Bli ein lesehest kan vere eit tips å følge. Vi må suge til oss alt vi greier av dei kloke hjernene til dei som publiserer bøker. Tren. Vi bør komme oss ut og gjere noko som gir oss endorfiner. Lykkefølelse right there. Meditasjon. Eg øver meg på å blokkere ut alt stress, og bare konsentrerer meg om nuet og pusten. Visualiser framtida, drømmer og mål. Gå ut av komfortsonen. Og bli ein mester på å gjere det. Då vokser iallefall EG i enormt omfang. Inne i den hjernen som sa eg var deprimert for 5 år sidan. Dumme hjerne. Aldri skal den få bestemme over meg igjen.

Om nokon hadde sagt til meg heime i mi kvite, lille leilighet for 60 månadar sidan at eg kom til å vere ein sjukt irriterande positiv person med kun takknemlighet over det eg har, då hadde eg nok ledd vedkommande opp i trynet. Men her sitter eg då. Som ein sjukt irriterande positiv person. AND I F****** LOVE IT!

Om du i dag kjem til meg med dine utfordringer, unnskyldninger og issues, vit at eg har høyrt alle før, og ja, eg vil prøve å få deg til å tenke meir positivt på det, for det einaste som går gjennom hodet mitt er, kvifor fokuserer du ikkje heller på løysingar, gleder, det du har, det du kan gjere, og kor du vil?! Istedet for å finne unnskyldninger for kvifor du er stuck der du er? Jepp, that´s me now.. Sorry, not sorry..

Eg er så sjukt takknemlig for alt eg har og alt eg har kava meg gjennom dei siste åra! Alt eg har oppnådd! Vi har all rett til å vere stolte av oss sjølve! Fordi vi har all rett til å føle oss glade, positive, takknemlige og stolte over alt vi får til! Og ja, vi har lov å skryte av oss sjølve. Det er jo dei tøffe, harde tidene som gjer oss sterkare. Den harde tida eg hadde gjorde meg bare sterkare, fordi eg kom meg ut av den. Og då har eg lov å vere stolt.

«Gå gjennom stormen, istedetfor å prøve å gå rundt den.»

No lever eg drømmelivet. Eg styrer min egen kvardag, eg er min egen sjef, og har mitt eige firma. Seriøst, dette drømte eg om tidlegare! Heilt sidan eg satt heime i Oliverlægda i det gule, store huset vårt og leika kassadame. For det var min butikk, ingen andre sin. Heilt sidan eg tok frisørlinja og drømte om å ha eigen bli ny-salong. Heilt sidan eg var butikksjef på Bianco og drømte om å starte egen skobutikk. No har eg funne løysinga over alle løysingar; Heimejobb med sosiale media som base, med heimekontor og nettbutikk. Som coach for dei som ønsker ein karriere i Forever og som coach for dei som er det eg var den gongen for mange år sidan: Overvektig og drittlei. Og ikkje nok med det, eg må ikkje sitte stuck heime om eg ikkje vil. Neida. Jobben kan gjerast på cafe, på stranda, på hytta, altså, hallo, frihetsfølelsen gjer meg ikkje mindre takknemlig!

Så takk til meg sjølv for at eg tok grep! Eg endra livet mitt totalt! Om det har vore tøft? Ja. Om det var verdt det. Ja.

Wow, tenk då. Drømmelivet? Eg er heldig eg.

 

Facebook: Personlig trener & FBO Anita Veberg

Instagram: ptanitaveberg

Snapchat: Neeten